Ja ja, helaas… de doldwaze carnavalsdagen zijn voorbij… Het is een geweldige tijd geweest, waarin wij ons als Sjin Vikings van onze beste kant hebben laten zien. Zondag tijdens de eigen optocht, maandag in Valkenburg en dinsdag in zowel Bemelen als ’s avonds weer in Valkenburg. En in dit 2 x 11-jarig jublieumsjaar hebben we de naam Sjin Vikings overal onder de aandacht gebracht; iedereen heeft geweten dat wij erbij waren. Het begon al met de jubileumzitting die goed is ontvangen en druk werd bezocht. Achter alle schermen moest er toen nog driftig gewerkt en gelobbyed worden om alles geregeld te krijgen. Bijna ging het nog mis met de pakken, maar door de lijfelijke aanwezigheid van het alombekende ‘300 kilo-team’ is ook dat gelukkig nog goed gekomen. Je ziet wat een beetje gewicht in de schaal voor verschil maakt…

En toen dan eindelijk zondagmiddag de laatste Makita uitgezaagd, de Black & Deckers uitgedrild en de verf opgedroogd was, konden we starten met onze paradeshow in het eigen Sjin. Met 60 man sterk rukten we massaal uit om de toeschouwers te vermaken. Iedereen was onder de indruk, zelfs de jury, wat ook later bleek tijdens de prijsuitreiking: speciaal voor de Vikings werd er een, en ik citeer: “buitengewoon duchtige speciale en extravagante éénmalig ereprijs” (of zoiets…) ingesteld, eentje van de buitencategorie dus. Tja, als zelfs de jury niet meer weet wat ze met ons aanmoet, wat dan…? De toon was in ieder geval gezet, zeker ook voor Valkenburg.

Die grote optocht vond maandag plaats. Zelfs de weergoden waren onder de indruk van ons, want in plaats van de naweeën van hun volle feestgelag over ons uit te storten, beperkten ze zich tot een ietwat zielig gemiezer. Overal langs de route oogsten we veel lof. Maar wat wil je dan ook, met zo’n grote groep bestaande uit de dansende en spagatende dames, de saluerende en bierflesvasthoudende heren, de dirigerende mini-Vikinggeneraal, de voor het eerst meerijdende en uiteraard volgend jaar weer aanwezige chauffeur en niet te vergeten onze cd-draaiende en voor jolyt ende vermaek-zorgende hofnar annex dj.
TV Valkenburg heeft alles zeer uitgebreid in beeld gebracht. Ook hun presentatrice Nance heeft goed geoefend op onze naam; ze heeft die dan ook maar meteen zo’n keer of 25 uitgesproken, dus aan sluikreclame geen gebrek…
Uiteindelijk bleek het gehele geheel ook goed om de Valkenburgse jury de mond te snoeren: met een welhaast maximale score kaapten we daar wederom de eerste plaats weg! Dat krijg je ervan als niks fout is. Je kunt je trouwens gaan afvragen hoe de jurering voor volgend jaar en de jaren erna moet; met ons optreden zijn we het juryniveau overstegen en zal de puntentoekenning waarschijnlijk op kabinetsniveau moeten plaatsvinden, in een buitengewone en inderhaast bij elkaar geroepen spoeddebat… of zoiets.

Wat overigens wel duchtig V A U D T was – op het uit de optocht gehaalde duo Swaffel & Spuit (familie van Slik & Trut?) na -, zijn de enorme hoeveelheid regeltjes waarmee de Valkenburgse bereden Spartamet-brigade, onder de bezielende leiding van oppergoofy At Laster, je om de oren sloeg. Ga zo maar lekker door, dan maak je tenminste de carnaval helemaal kapot... Je kunt je overigens afvragen wat veiliger is: een hele groep op de wagen of diezelfde groep en masse langs de kant lopend, aldus een gevaar vormend voor het overige verkeer. Volgens de Valkenburgse zwaantjes in ieder geval het laatste. En stel je eens voor dat er ook nog muziek gedraaid wordt op een carnavalswagen, dan ben je dus hélémaal fout bezig als carnavalsgroep. Ook op het einde van de optochtroute werden we weer massaal opgewacht, compleet met dranghekken, om er maar voor te zorgen dat we niet opnieuw linksaf konden gaan. Alsof wij dat ooit zouden doen… (ahum). En ook net als de vorige jaren werden we op de alombekende parkeerplaats op de Neerhem weer opgewacht door onze trouwste fan, die ons vast en zeker uitnodigde om er weer elke week te komen staan, zoals hij dat zelf uitdrukte. Je kunt het een dementerende bejaarde niet eens kwalijk nemen…

De dinsdagmiddag in Bemelen werd goed benut om al het overjarig snoep kwijt te worden; met gerichte gooi- en smijtacties werden de kindertjes daar verblijd met chips, Marsen, Snickers en diverse andere chocolade-achtige repen. Tja, dan kom je als carnavalsprins in je eigen dorp toch een beetje lullig over met je paar kleine snoepjes… Deze actie heeft natuurlijk wel een precedentwerking tot gevolg: probeer die kinderen rond begin december nog maar eens uit te leggen dat Sinterklaas toch écht met een stoomboot komt en niet met een rijdend kasteel; er is geen hond die dat nog gelooft. Er zullen dus heel wat teksten van liedjes moeten worden aangepast. Alvast een voorzetje: Zie ginds komen de Vikings uit Sjin weer aan / Zij brengen ons weer chocola, ik zie ze al gaan etc. etc.

Vóór de laatste optocht van dit jaar hadden we nog één officiële taak: het uitgeleiden van de Sjinse prinsenparen. Langs een lange erehaag en onder een stortvloed van confetti werden ze de wagen opgedirigeerd voor hun laatste ererondje. Vervolgens deden we nog eventjes de Lempkesoptocht, waar alle aanwezige stoom werd uitgeblazen, waar de lasers met precisie werden gericht en de 100.000 Watt aan licht de duisternis in geslingerd.
Woensdagavond werd tenslotte de laatste kans gegrepen om tenminste nog iets anders dan vloeibaars naar binnen te werken. Na alle bier, wijn, baco, safari-Bacardi-Lemon-met-Seven-Up-light, Breezer en chocomel een welkome afwisseling; de haringen konden dus weer naar hartelust zwemmen. Daarmee werd de carnaval voor dit jaar beëindigd en ik kan wel zeggen dat het duchtig is geweest (om nog maar eens een bijna niet gehoorde kreet boven water te halen). Over twee weken als allerlaatste de traditionele afterparty – om af te kicken zo te zeggen – en dan is het echt voorbij. Daarmee kan worden gezegd: ’t Waore supersjoèn daag!

…AL AAF